(( مرضیه بابا عباسی )) یکی از پارو زنان خوب تیم لرستان بد بودن وضیت جسمانی خودش رو با پزشک مسابقه در میون میذاره که پزشک فقط فشارش رو میگیره و بهش اب قند میده و راهی خوابگاهش میکنه .ولی یک ساعت بعد همین ورزشکار احساس درد شدید در ناحیه معده و بی حسی دست راست میکنه که به همراه دوستاش به درمانگاه مجموعه ازادی مراجعه میکنه ولی پزشک با تجویز قرص و امپول تشخیص (( اسپاسم عضلانی)) داده و مرخصش میکنه .30 دقیقه بعد حال عمومی این بیمار بد میشه و باز به درمانگاه میره و پزشک تاکید میکنه که مشکل خاصی نیست و خوب میشه ولی 1 ساعت بعد (21.20) این قایقران لرستانی در خوابگاه بیهوش میشه و مسئولان تیم به درمانگاه (کیمیا) در دهکده المپیک میرسوننش که با دستگاه اکسیژن حال عمومیش تا حدی بهتر میشه ولی دستگاه شوک این درمانگاه خراب بوده به همین دلیل با اورژانس تهران (21.40) تماس میگیرن و کمک میخوان ولی اورژانس بعد از 1 ساعت و نیم تاخیر (23) میرسه و با گفتن این که حال این بیمار نا مساعده و ما هم اکسیژن نداریم محل رو ترک میکنن و مسئولین مجددا با اورژانس تهران تماس میگیرن . متاسفانه تلاش پزشکان این مرکز هم نتونست کاری بکنه و این ورزشکار لرستانی در ساعت 23.15 بعد از چند ساعت جدال با مرگ جان خودش رو از دست میده و بعد از 2 ساعت (00.45) اورژانس دوم که خواسته شده بود در حالی میرسه که دیگه کاری از دست کسی بر نمیاد و اورژانس هم مسئولیتی رو متقبل نمیشه .

اقای احمد دنیا مالی گفته که ما به دنبال گرفتن یک وکیل برای شکایت از درمانگاه مجموعه ازادی به دلیل سهل انگاری در تشخیص اولیه بیمار و درمانگاه کیمیا به دلیل نداشتنامکانات لازم و اورژانس تهران به دلیل به موقع حاضر نشدن در محل و سهل انگاری در خصوص رسیدگی به بیمار هستیم و بعد از بررسی نهایی این شکایت رو برای رسیدگی به دادگاه تحویل میدیم .

پزشکا میگن اگه درمانگاه کیمیا در همان ساعات اولی که حال مرضیه بابا عباسی بد شده بود به بیمارستان منتقلش میکردن و یا اگه اورژانس یه موقع میرسید شاید این ورزشکار فوت نمیکرد و الان در بین ما بود .

(( مرضیه بابا عباسی )) قایقران 36 ساله دارای 3 فرزند 16 ساله و 14 ساله و 3.5 ساله بود . اقای دنیا مالی گفتن که تمامی هزینه های این بیمار رو فدراسیون متقبل میشه . همون سه چهار تا نفسی که کشیده رو میگن . 

واقعا زحمت میکشن . البته که من اصلا حرفای هیچ کدومشون رو قبول ندارم و میگم همشون مقصرن . همشون . مسئولان رو بی خیال اونا خودشون دارن از عذاب وجدان میمیرن .

نمیدونم به کی باید تسلیت بگیم ؟؟

به خانوادش ؟؟ به جامعه ورزشی و جامعه قایقرانی ؟؟ به همتیمی هاش که با خنده و شادی اومدن و با گریه و بدون دوستشون برگشتن ؟؟ شایدم باید به من تسلیت گفت که یه روز یه همچین مشکلی برای من پیش میاد و هیچکس هیچ کمکی نمیکنه که زنده بمونم مهم هم نیست که ورزشکارم و برای این مملکت دارم زحمت میکشم . مطمئنم اگه این مشکل خدایی نکرده برای یه ورزشکار اسم و رسم دار پیش میومد موقعیت فرق میکرد حتی یه تسلیت نگفتن . حتی یه تسلیت . خودتون شاهد بودین که برای ورزشکاران دیگه که شهرت داشتن چه کردن (( همین چند وقت پیش یکیشون تصادف کرد و مرد )) ندیدین چیکار کردن ؟؟؟ این است عدالت . بدون اینکه بدونن شاید اگه مرضیه میموند میتونست یکی از همین ورزشکارای محبوب و مهم بشه .اینم از عاقبت ما ورزشکارای زن .همه منتظر مرگیم بدون کمک هیچکس برای نمردن .

دلم پره حرفه به کی بگم نمیدونم . . .

هر کسی خواست به خانواده این ورزشکار تسلیت بگه توی نظرات بنویسه

(( من به دلیل اسیب دیدگی (دیسک کمر) این دوره شرکت نکردم ))