سلام سلام سلام ...

با یه خبر خوب اومدم ... با یه دنیا هیجان اومدم ... با یه عالمه غرور اومدم ...

امروز 8 خرداد در امتحانات امادگی نجات غریق در شهر مهاباد از شهرستانهای استان اذربایجان غربی رکورد اول رو زدم

200 متر کرال سینه با زمان 3 دقیقه و 33 ثانیه اول شدم ولی 100 متر قورباغه به خاطر وخیم بودن شرایط کمرم (دیسک کمر) نتونستم مثل اون موقع ها رکورد بزنم و با رکورد 2 دقیقه و 2 ثانیه دوم شدم .

امروز درسته اون رکوردایی رو که میخواستم نزدم ولی خیلی خوشحالم که تونستم روی رقیبام رو بمالم . اخه همشون میگفتن امسال بازندس .. دیسک داره نمیتونه مثل قبل شنا کنه ... امسال ما اولیم ... وقتی میخواستم اماده استارت بشم نایب رییس هیئت نجات غریق یه لبخند بهم زد که انگار انرژی خاصی بهم داد . با اینکه تو 200 متر داشتم میمردم از درد ولی خودم رو نباختم و تا اخرش رفتم . وقتی اومدم بالا مربیم هم خوشحال بود هم ناراحت . خوشحال از اینکه بازم به هدفی که میخواستم رسیدم و اونو به ارزوی همیشگیش رسوندم و سر افرازش کردم ناراحت به خاطر اینکه داشتم از درد به خودم میپیچیدم . خیلی دعوام کرد . بهم گفت من گفتم این دوره شرکت کنی تا سابقت زیاد بشه نه اینکه با این حال به خودت فشار بیاری تا اول بشی من بهش گفتم گفته بودم هر جور کردم اول میشم تا اونا خجالت بکشن . وقتی مدرس ها حال و روزم رو دیدن گفتن دیگه نمیخواد شرکت کنی که من گفتم بمیرم هم باید قورباغه رو بدم که موفق شدم راضیشون کنم. راضی کردنشون کار حضرت فیل بود چون هم دردم رو میفهمیدن هم مربیم با اونا بود و میگفت دیگه نمیذارم با این وضعیت مسابقه بدی تا اینجاشم نباید میذاشتم بیای. ... همه بهم میگفتن چرا انقدر به خودت فشار اوردی ؟؟؟ ارزشش رو نداره بدنت رو به خاطر اینکه اونا رکورد نزنن داغون کنی .. بذار اونا هم یه بار ببرن.

امروز فهمیدن فقط مرگ میتونه من رو از ارزو و هدفم جدا کنه.

بیچاره مامانم که از الان باید به پرستاری از من مشغول باشه الانم دزدکی اومدم اپ میکنم اگه بفهمه تیکه بزرگم گوشمه.خدا کنه بتونم با این وضعیت جسمیم به امتحاناتم برسم